De reincarnatie van Merckx

[timdevries123]

En waarom ook niet hier...
op PCMFora was ik al begonnen, maar deze kan der ook nog wel bij.

Hoofstuk 1 - Inleiding
Hoofstuk 2 - Op weg naar Namen

[rockcompany]

Veel succes

[timdevries123]

Dat had ik vast niet goed gehoord. Ik kon morgen een contract tekenen bij de Ploeg van Kroon?
‘Bent u wel de echte Kroon?’ Vroeg ik voor de zekerheid.
‘Als je de Kroon bedoelt van de succesvolste wielerploeg ter wereld is het antwoord ja’.
‘En waarom juist ik?’
‘Misschien omdat jij al 700 koersen ongeslagen bent?’
‘743’, verbeterde ik hem.
‘Overtuigend genoeg? En heb je interesse?’
‘Ik denk het wel, ja’
‘Zal ik dan morgen gelijk maar langskomen dan?’
‘Ehh… Dat moet ik eerst even met mijn ouders overleggen’
‘Doe dat’
Mijn moeder griste de telefoon uit mijn handen.
‘Natuurlijk kun je morgen langskomen. Hoe sneller hoe beter!’
‘Al goed mevrouw, u ziet mij morgen om 10 uur. Maar mag ik je adres nog even, Robert?’
Ik heb nog nooit zo snel mijn eigen adres gezegd tegen een onbekende.
‘Tot morgen dan maar’.
‘Ik zal op u wachten’
‘Zeg maar je, hoor’
‘Dan wacht ik op je’
‘Precies’, zei Kroon nu opeens opvallend luchtig.

Die avond hing er een jubelstemming in huis, alsof ik zojuist de wereldtitel had gepakt. Ik kwam zelfs aan een uurtje op de rollers niet meer toe vanwege de mensen die mij wilden feliciteren. Het was bijna een familiereünie.

’s Ochtends werd ik al om 8 uur wakker. Ik besloot om mijn training nog maar eventjes te doen. Ik was al in bloedvorm, maar een paar kilometers konden vast geen kwaad. Een goed uur heb ik gefietst toen er gebeld werd.
Het was Kroon.
‘Even kort door de bocht. Zorg dat je over vijf minuten klaarstaat. We rijden gelijk door naar Namen, je start vanmiddag in de GP Wallonië.
Mijn ouders waren nog maar net beneden toen Kroon aanbelde.
‘Ik heb een contract bij me. €76.000 per jaar exclusief prijzen geld, mijn voorstel is om voor 5 jaar te tekenen. Je krijgt alle ondersteuning die je nodig hebt, ook al ben je al zo goed. Akkoord?’
‘Als ik er altijd nog vanaf kan?’
‘Uiteraard kan dat. Maar zover komt het niet.’
‘Dan heb je hier mijn tekening’.
Het was niet meer als mijn naam met een paar rondjes erdoorheen, maar Kroon scheen dolgelukkig.
‘Laten we nu dan maar gaan.’
Ja, neem je fiets vandaag nog maar mee. Het is te kort dag om aan een nieuwe fiets te wennen.’
Ik nam mijn fiets op de schouder en ik verliet het huis.
‘Succes vanmiddag!’ Zei mijn moeder met een weinig verwachtingsvolle toon.
‘Ik denk dat ik morgen een bloemetje kan komen brengen mevrouw.’ Sprak Kroon haar tegen.
Mijn vader hield niet van afscheid nemen, dus zei hij maar gauw: ‘Allez, en nu wegwezen. Tot gauw zoon!’
‘Doei!’ Was mijn antwoord. ‘En kijken hè!’
‘Doen we’, zei mijn vader. Dit meende hij serieus, dat was wel duidelijk.
‘Goed, laten we nu de race van vandaag eens doornemen,’ zei Kroon toen de teamauto uit de straat weggleed.

Matthias keek met verbazing naar zijn beeldscherm.
‘Je krijgt een nieuwe ploeggenoot: Pieter Robert Karstens. Laten we het houden op Robert. Even ter informatie, hij won in zijn jonge jaren alles wat los en vast zat, 743 races in 8 jaar tijd. Nu is hij 17 jaar. Vanmiddag rijdt hij gelijk mee in Wallonië. Ik raad je dan ook aan om te kijken, als je een leuke middag wil hebben tenminste.
Dat kon leuk worden, dacht Matthias.

‘Dus je gaat mee in de eerste serieuze ontsnapping,’ zei Kroon vlak over de grens bij Visé. ‘Vanaf de eerste kilometer moet je knallen. Probeer zo lang mogelijk te blijven gaan. Als iemand van je medevluchters moe wordt, los hem dan subiet. Wanneer je op de Citadel nog vooruit bent rij dan zo hard mogelijk naar boven. Ook als je teruggepakt wordt dan ga je er als een raket vandoor. Dat is toch je specialiteit?’
Hij wist ook echt alles.

[rockcompany]

Mooie opener!

[timdevries123]

In mijn wielerjeugd won ik alles, maar dan ook echt alles wat los en vast zat. Het maakte niet uit waar. Van Drenthe op de keitjes, tot de Angliru in Spanje. Van Peking tot Colombia, waar ik reed won ik ook. Dit leverde mij enkele leuke bijnamen op zoals ‘Mister 100%’en de ‘kannibaleneter’. En dat terwijl ik pas acht jaar echt fietste.

Mijn eerste koers was het Tuk’s kampioenschap. Omdat er niemand in mijn klasse zat, moest ik meedoen met jongens van 13 jaar. Een rare gewaarwording om jongens van 13 jaar te zien zonder haar op hun lichaam. Mijn moeder zei mij toen altijd dat je als je 13 bent wel zoveel haar hebt, vooral op je benen. Maar ik zag niks. Ik ging er toen maar vanuit dat ze een ziekte hadden. ‘Besmet met het wielervirus’, zei mijn vader de avond na de wedstrijd.

Al die patsertjes lachten me uit toen ik aan de start verscheen op mijn van de buurman geleende mountainbike. Het lachen verging hun echter toen ze zagen dat ik er op 10 kilometer nog steeds bijzat en nog fris oogde. Op de heuvel naar de finish sprong iemand weg. Eenmaal boven ging ik achter hem aan, hij was toch al 5 seconden weggelopen en ook al was het nog 8 kilometer, zo’n gat rijd je niet zomaar dicht in een man tegen man gevecht. De anderen lieten mij gaan, die konden waarschijnlijk niet meer. In een ruk ben ik toen naar de koploper toegereden. Op de heuvel waar je over het spoor kan loste ik hem. Hij had een te grote versnelling, is wat hij tegen mij zei. In de heuvel – of zeg maar verlengde drempel – zit een bocht van 90 graden. Als je daar in een te grote versnelling weer op gang moet komen duurt het zeer lang voor je de laatste 100 meter voordat je boven bent heb afgelegd. In de 500 meter tot het keerpunt kwam het inmiddels uitgedunde peloton zeer snel op mij af. Gelukkig voor mij was het keerpunt zeer smal, en dat zorgde voor ontregeling in de groep. Enkelingen gaven een cursus veldrijden, anderen reden met 3 per uur die bocht door. Ik was toen alweer 200 meter verder. Gek genoeg is de organisatie niet meer gekomen in de groep, anders ben ik er van overtuigd dat ze mij nog hadden kunnen terugpakken. Aan de voet van de laatste klim van vijfhonderd meter naar de finish kon ik alleen nog maar verder wegrijden. Heel vreemd als je ziet dat de jongens achter je voluit gingen sprinten om mij nog te pakken. Nog groter was de verbazing van mijn ouders toen ze mij als eerste over de streep zagen komen. Handen aan het stuur, want los durfde ik nog niet op een nieuwe fiets.

Een meneer van het plaatselijke sufferdje stormde op me af. Een spervuur van vragen. ‘Wie ben je? Hoe oud ben je? Zit je al op wielrennen?’
Hij was dan nogal verbaasd toen ik zei dat dit mijn eerste wedstrijd was en niet op wielrennen zat. Althans nog niet. Het feit dat ik pas 9 jaar was vond hij nog bijzonderder.
‘Hoe voelde je je toen je over de finish kwam?’
‘Je mag drie keer raden.’ Heel irritant is het als je niet eens mag uithijgen na een wedstrijd.
‘Ik denk blij. Was je blij?’
‘Jahaaaa,’ zei ik nog net beleefd genoeg.
‘En nu bij mijn kind weg.’ Mijn moeder zorgde er voor dat de journalist wegging.
‘Dank je, mam’
‘Het is al goed, mooi gereden vandaag!’
‘Ja, het ging goed hè.’
‘Of het goed ging,’ sprak mijn vader. ‘Je was geweldig. Nog nooit heb ik iemand zo mooi zien rijden. Zoals Loeki de Leeuw zou zeggen: Asjemenou.’
Een mevrouw van de organisatie kwam op mij af. ‘Tijd voor de huldiging.’
Op het podium kwam de omroeper naar mij toe.
‘Hoe oud ben je?’
‘Negen.’
‘Negen jaar oud, dames en heren, en dan al zo’n klepper.’
‘Je bedoelt dat ik hard kan rijden zeker?’ Vroeg ik voor de opbouw van mijn woordenschat. Mijn moeder stond erop dat ik bij elk vreemd woord ging vragen wat de betekenis is.
‘Helemaal goed lieve jongen. En ga nu maar op het hoogste treetje staan. De winnaar van de Tukse kampioenschappen wielrennen op de weg is geworden Robert Karstens. Applaus!’
En dat kwam er.
Het hele dorp kwam bij ons thuis om mij te feliciteren. Een hoop zenuwachtige meisjes van mijn leeftijd vroegen mij of ik al een vriendinnetje had.
‘Ja, maar je kent haar niet.’ Typisch een basisschoolantwoord waarmee je eigenlijk wilde zeggen dat je geen verkering had en dat ook niet wilde.
Dat was mijn enige fout die dag.

Die avond aten we patat. Als jonge jongen een perfecte afsluiting van die dag, en een vrij mooi begin van mijn wielerleven. Als ‘de nieuwe Merckx’ – de laatste woorden van de speaker over mij – ging ik die dag slapen.
Wat een heerlijk gevoel, dat ik tot op de dag van vandaag al 743 keer heb gehad.

Ik word wakker uit mijn gedachten omdat er een Sms’je binnenkwam.
‘Goed man! Heb het nieuws via je ouders gehoord. Ook blij dat je uit onze categorie weggaat, dan kan ik ook eens winnen. Veel succes en vooral plezier vandaag. Enneh… Pak ze! Groet Klaas.’
‘Dat was Klaas Janssen, de op één na beste in mijn leeftijd.’
‘Ik weet het.’
‘Wat? Weet jij wie Klaas is? Zeg op, waar heb je hem gezien.’
‘Bij jouw grote jeugdoverwinningen, waar hij telkens 2e werd.’
‘Laat me denken…’
‘Raad maar’
‘Bij de Classique d’Huy misschien?’
‘Juist, en zo waren er nog wel een stuk of honderd die ik gezien heb.’
‘Wacht eens even. Stond je daar in een koerstrui van Mapei, een gele fietsbril en een oranje pet?’
‘Ja,’ zei Kroon tot mijn verbazing. ‘En kan je toevallig mijn fiets nog herinneren die ik altijd bij me had?’
‘Een roze toch?’
‘Jup’
‘Dan ken je me wel aardig, denk ik. Je mag dan ook raden aan wie ik nu een mailtje ga sturen.’
‘Aan wie het ook zijn mag, doe het snel want we zijn er al bijna.’

Dwight Fillips werd met een heerlijk gevoel wakker. Hij lag in een bed dat hij vannacht gedeeld had met zijn vriendin. Hij wist niet meer wat er precies gebeurd was, maar dat er iets gebeurd was dat was wel duidelijk.
‘Schat, ben je nu eindelijk wakker? Het is verdomme half 2.’
Laura was de slaapkamer binnengekomen.
‘Ik heb nieuws voor je.’
‘Van wie.’
‘Je Nederlandse fietsmaatje.’
Kut, dacht ik. Ik kon nog juist de woorden veranderen in: ‘Wat is er dan?’
‘Lees dat zelf maar.’
Ze zweefde weg uit de kamer. Ik volgde haar op korte afstand.
‘Koffie?’ Vroeg ze toen ik achter de computer ging zitten.’
‘Eh, ja. Doe maar.’ Ik wist niet hoe snel ik mijn mailbox moest openen.
‘Alles goed Dwight? Met mij zeker wel. Laat ik het gelijk maar zeggen. Op het moment dat ik dit schreef zat ik met Kroon in een van zijn ploegwagens. Ik heb vanochtend een contract getekend bij de Ploeg van Kroon en rijd vanmiddag mijn eerste wedstrijd: de GP Wallonië.’
Dit kon niet waar zijn
‘Ik hoop dat ik snel met je kan koersen. Zullen we maar een voorlopige afspraak maken in de Japan Cup? Tot waarschijnlijk gauw!’
Die vuile Hollander… Ik ben het die daar hoort.
Laura kwam er weer aan. ‘Hier is de koffie.’
Mijn ploegleider moest hier meer van weten.

Op ongeveer hetzelfde moment was de ploegwagen in Namen aangekomen.
‘We zijn er,’ zei Kroon.
‘Dat had ik nog niet gezien.’
‘Echt niet?’ Vroeg Kroon op verbaasde toon.
‘Ooit van sarcasme gehoord.’
Kroon vond het wel grappig, hij moest moeite doen om zijn lachen in te houden. ‘Anyway, hier is de bus. Kleed je maar om. Je ploegmaats voor vandaag zitten daar ook al.’
‘Tot straks dan maar.’
‘Ik wil niet veel zeggen, maar over een kwartier wordt je geacht om te tekenen, in vol ornaat natuurlijk.’
‘Dan ga ik maar gauw.’

Ik had me nog even niet gerealiseerd bij welke wereldtoppers ik nu in het team zou zitten. Om daarmee in dezelfde bus te zitten en je om te kleden is heel apart. Zeker als je ziet dat de werkkleding hetzelfde is. In het echt is het tenue nog mooier dan op TV. Volledig bedacht door Kroon zelf. Hij had zijn inspiratie gehaald in Florence, bij de Wereldkampioenschappen van 7 jaar geleden. In de Galleria dell'Academia staat het beroemde beeldhouwwerk David, uit het marmer bevrijd door Michelangelo. Het staat voor het perfecte lichaam, maar ook voor de dapperheid en moed – de aanvalslust – die de renners hebben. Doordat het hoofd van de coureur wel zichtbaar was leek het veel op Romeinse kunst. Het geslachtsdeel werd bedekt door een blaadje. De helm is precies zo geschilderd als het haar.
De anderen zagen dat ik onder de indruk was van het tenue.

‘Dus jij bent Robert Karstens,’ zei Zoutekaas.
‘Ja’.
‘De kopman van vandaag, neem ik aan?’ Vroeg Sokolska met zijn licht Poolse accent.
‘Hoe weet jij dat?’
‘We kennen hem langer als vandaag.’ Een lach kwam op Sokolska’s gezicht. ‘Leg ik je nog wel eens uit.’
‘En wat heeft Kroon gezegd?’ Vroeg Lens Sterkenarm.
‘Dat ik de kopman voor vandaag ben. Ik zit mee in de eerste kilometer en rij zo lang mogelijk door op de Citadel moet ik maar zien hoever ik kom.’
Een van de 2 duitsers, Müller vroeg: ‘En de bergop finish is zeker jouw specialiteit?’
‘Die dekselse Kroon toch. Hij wordt met de dag genialer,’ vond Friseur te moeten meedelen.
Sokolska sprak: ‘En nu als de sodemieter je kleren aan, of wil je liever in je blote reet op het podium staan tekenen?’
‘Nou, nee. Bedankt voor het aanbod, maar toch liever niet.’
‘Ah, je bent er zo één,’ zei Sokolska. ‘Ik mag je wel.’

Een goede 10 minuten later besteeg ik het podium.
‘Madames et monsieurs. Mag ik de handen op elkaar voor Robert Karstens?’ Vroeg de speaker aan het toegestroomde publiek.
Het bleef stil.
‘Mag ik dan in ieder geval een applaus voor de nieuwe Eddy Merckx?’
Verbazing bij het publiek toen ik voor de tweede keer mijn hand in de lucht gooide.
‘Ik zei het je toch, die speaker is gek!’
‘Wacht maar,’ was het simpele antwoord.
Ik zag Kroon en hij gaf mij een knipoog.
‘Ook een dingetje van Kroon. Hij geeft geld aan de speaker om jonge renners de hemel in te prijzen. Maar als ik Kroon moet geloven, dan sprak de speaker net de waarheid.’
‘Dankje, Lens.’

Matthias had zoals zovaak zijn rollers voor de TV neergezet om een wedstrijd te kunnen volgen. ‘Laat de koers maar komen’, zei hij tegen zijn vriendin Brigitte door de telefoon. Zij was aan het werk. Hij kon gaan genieten, althans dat had Kroon beloofd. En meestal als Kroon iets beloofde, dan kon het best een aangename middag worden.
'En veel plezier op je werk schat.'
Oja, ik was aan het bellen.
‘Ja, jij ook.’

[rockcompany]

Mooie stukken, ga vooral zo door!